Mijn eerste keer

Het is 23 augustus 1997. Ik zit in mijn huisje na te genieten van een vakantie met veel muziek. Wat is het hier saai en stil. Totdat ik muziek hoor, bij mij in de straat. Ik ga naar buiten en zie een vrolijke band op de stoep bij mijn buren: het Ostadetheater. De gelegenheid: de opening van een kunstlint door de Pijp. Het straatorkest loopt de hele route tot aan het Marie Heinekenplein. Gelokt als door de rattenvanger van Hamelen ga ik achter de muziek aan.

Ik ben niet de enige. Tussen de andere volgers herken ik Wendy, waarmee ik enkele jaren daarvoor in een omscholingsklasje informatica heb gezeten. Kleine wereld: zij is net gestopt als saxofonist bij het straatorkest en weet ook dat er een vacature voor een fluit is. Ik maak kennis en spreek af om de volgende repetitie langs te komen.

Christine december 1997

De vrijdag daarna fiets ik naar het Muziekpakhuis, toen nog aan de Lijnbaansgracht. We werken aan een nieuw stuk – Botiana – en als nieuweling krijg ik meteen een solo toebedeeld. En als je eenmaal een solo hebt bij T&B, dan speel je die nog jaren.

Naast muziek is er ook gedoe die avond. Over verdwenen notulen, mensen die met volle mond hadden staan spelen en andere zaken die ik niet direct kan thuisbrengen. Is dit wel een leuke band?

De borrel na afloop bij stamkroeg Spanjer & Van Twist maakt alles weer goed. Hier wil ik wel bij horen. Dit is niet saai! Ik versier een jasje en enkele maanden later speel ik voor het eerst mee bij een optreden op het Balboaplein.

Al bijna twintig jaar ga ik met Toeters & Bellen achter de muziek aan. Of soms ook voorop.

 

Christine van Eerd

 

Toen & Nu (1992-2017)

Het jubileumjaar van T&B is een mooi moment om terug te blikken: hoe is het begonnen, wat is de muziek die ons bindt? Waarom zijn we alweer 25 jaar zo’n ontzettend leuk straatorkest, dat altijd en overal aanstekelijke wereldvreemde muziek wil spelen?

Omdat we nog steeds Amigos de Musica zijn, zoals onze eerste voorzitter Steef van Beek zo poëtisch en treffend beschreef in zijn column van december 1997: ‘.. de magie van Muziek en Spelen In Een Orkest; [… ] ..het kostbare van Muziek, waar zoveel oefenen, proberen en tijd aan zijn geofferd en wat meteen met het klinken verklinkt, wegklinkt, is als het bizondere van vriendschap…. ’ .

Hoe werden we dan muziekvrienden? Het begon in 1991 met een paar workshops in het Muziekpakhuis, onder leiding van Peter de Boer (trompettist/componist/arrangeur): 13 weken oefenen en dan een afsluitend concertje met twee nummers. Dat was te versnipperd, we wilden meer, langer, intenser, we wilden doorgaan!

logo T&BEn dus werd Toeters & Bellen vanaf 13 oktober 1992 een zelfstandig orkest met een vrij constante groep blazers en percussionisten. We repeteerden wekelijks en wilden zo veel mogelijk spelen, liefst op straat, zeker als er iets te vieren was. Het werd echt! En een eerste logo (van RedCatArtProductions) was een goede start.

Hoe klonk het toen? De eerste nummers, geschreven door Peter, waren geïnspireerd op traditionals uit verre continenten en op straattheatermuziek van de Dogtroep. Altijd gevoed met de juiste Bos en Lommer-beat en dankzij balkanische invloeden ook kans op oneven maatsoorten. Eigenzinnig en aanstekelijk.

Een succesvol setje uit die beginjaren was: lopen met Nachtploeg, dansen op Afrique Afrique, Surinam, Ali aan de Amstel en Afrikaans Swingertje en dan een Slaapliedje toe. En zelfs nu nog zijn een paar van die gouwe ouwe nummers favoriet bij onze optredens.

En nu, 25 jaar later? T&B heeft zich ontwikkeld op vele fronten, ook door alle nieuwe ontwikkelingen in de wereld. Van communicatie via papieren telefoonpiramides tot digitale media; van oefencassettebandjes met zwart-witfoto’s op gekleurd paper naar geluidsfragmenten in ‘the cloud’ en een heldere tool voor efficiënte planning van optredens.

Werd in de begintijd een optreden nog gered door veel armzwaaien van Peter en professionele percussionisten, de laatste decennia is T&B écht zelfstandig geworden en is de muzikaal leider alleen bij de repetities. Er speelt nu een orkest in knappe jasjes met een stevig eigen geluid. Iedere optreedplek verandert in een vrolijk en prachtig straatbeeld.

En we pakken door! We gaan op reis, maken cd’s en hip vinyl en zijn nu druk bezig met de organisatie van ons straatorkestenfestival T&B Jubilee. Daar kun je ons zien en horen met vele andere Amigos de Musica. Tot in september, tot Jubilee!

Caroline Doorenbosch
(T&B’er van het eerste uur op achtereenvolgens altsax, baritonsax en trombone)

Blaasorkest

Wat is Toeters & Bellen eigenlijk? Geen dweilorkest en geen fanfare of harmonie, hoewel die ook vaak op straat optreden. Tijdens ons laatste repetitieweekend hebben we hierover nagedacht. We zijn graag kleurrijk, verrassend en spelen muziek uit alle delen van de wereld.
Onze oprichter Peter de Boer dacht hier 19 jaar geleden ook al over na. Hij noemde Toeters & Bellen eigentijds, met ongelijke jasjes en geheel eigentijds repertoire. Met gebruik van langzamerhand in Nederland ingeburgerde exotische ritmes en getransformeerde elektronische beats.
Lees zijn verhaal over nieuwe blaasorkesten uit september 1998 (pdf).

Daar gaat Ali

Daar gaat Ali, slenterend aan de Amstel. Wat te doen om niet meer Alleen te slapen? Hij was ooit Rising en nu al weer Falling als goede tweede. Hij loopt van Anapurna naar Batumambe, wil naar Berlijn via F… Teuven, passeert een Strandhut en wil ooit nog naar Timbouctou.

Hij zoekt de schoonheid, die Met een Rotvaart op hem af moet komen. Hij voelt zich Tutti dramatico, schakelt in op Radio Tirana en wil veel meer Tutto è Bello. Ja dat zoekt hij, zo moet het raken. Ziet een Oud paard voorbijkomen en nog een Kneushoorn er rustig achteraan. Verderop is een Woetie aan het Baajen en hij stapt verder, op ritmische priemgetallen, afwisselend rechts en links voorop de één.

Ali ziet het Circo opbouwen in Vranjanski en verderop een Danza Arabica door de straten gaan. Hij glimlacht, zoals de Notre Dame, knikt Kanu toe en eet een Kooko met een Appelstroika toe. Waar is Fufu, of wil hij toch liever gele vla?

En dan gebeurt het: hij hoort de klanken, Tate, Joe bent de wan voor mij man! Het station van Liberty komt voorbij, Russische Gitaren klinken naast een Rastafunk, eclectische sferen omringen hem. Sjapte Opt doet hem bewegen en stilstaan en weer bewegen. Men biedt hem een Efes B aan bij een bordje Spaghetti op Fort Dudu; het swingt in hem, het doet zijn Hart weer kloppen, het is Lebendig en Freilich. Hij voelt het weer stromen, de Dageraad jubileert, een nieuw jaar, een Nuevo Año staat te beginnen … Power to the people!

Daar gaan ze, alle Toeters & Bellen. Nooit meer ophouden, fluistert hij ze toe, nooit meer hiermee ophouden!

Tekst: Caroline Doorenbosch